วันหนึ่งมีนิทานยามราตรีที่ข้าได้ฟัง

ใครบอกข้าได้มั่งว่ามันหมายถึงอะไร

..........................................

มีชายคนหนึ่ง

อยู่ในโลกใบหนึ่งซึ่งมีกลางคืนยาวนานมากๆ

และในกลางคืนของโลกเขานั้นไม่มีแสงดาวและแสงจันทร์

แต่ณ ที่อีกแห่งหนึ่งมีชายอีกคนหนึ่ง

อยู่ในโลกซึ่งมีแสงสว่าง

เหมือนโลกเรานี่แหละ

กลางคืนบ้างกลางวันบ้างสลับกันเป็นธรรมดา

..............................

วันหนึ่ง

ชายซึ่งอยู่ในโลกสว่างบอกชายอีกคนนั้นว่า

"ข้าเกลียดกลางคืนจัง

มันมืดเป็นบ้า...

ถึงจะจุดไฟได้ แต่มันก็เปลืองไม้ขีดไฟ

ข้าจะทำยังไงดี"

ชายคนแรก

ตอบไปว่า

"เปลืองไม้ขีดไฟก็ยังดีเสียกว่า

คนที่ไม่สามารถค้นหาแสงสว่างใดๆได้เลยอย่างข้า"

.............................

นั่นแหละปัญหา

ผมเป็นชายคนที่สอง

ผมไม่เข้าใจว่าแสงสว่างมันเป็นยังไง

.................เพราะผมเกิดมาอยู่ในที่สว่างมาตลอด

สว่างมากสว่างน้อยก็ยังสว่าง

แต่นั่นแหละ

ผมถึงพร่ำถากถาง

ชายคนแรกว่า

"โชคดีจริงนะชีวิตเจ้า"

..............................

ในคำตอบของชายโลกมืด

เขากล่าวเพียงว่า

"ท้องฟ้า

ราตรีที่ไม่มีวันจบ

หากเจ้าพานพบ

แสงอาทิตย์ส่องสว่าง

..........ความเลือนรางก็จะหายไป

ท้องฟ้าที่เคยมืดมัวก็จะแจ่มใส

นั่นไงคือสิ่งที่ข้ารอ"

............................

ข้าไม่เข้าใจเลย

ทำไมนะทำไม

แค่เพื่อแสงอาทิตย์ดวงเดียว

เขาจึงต้องเทียวทำทุกอย่าง

สละเลือดตนเพื่อค้นหาเพียงหนทาง

ที่จะได้แสงนั้นมา

น่าเบื่อหน่าย.......นะว่าไหม

อะไรหนออะไร ทำไมทนทำอยู่ได้

น่าเบื่อน่าเบื่อ...... ดีไม่ดีความพยายามก็เปล่าดาย

ตายในม่านราตรี

......................................

อือม์ แต่ก็ไม่ผิด

คนที่เกิดมาใต้แสงอาทิตย์อย่างข้า

จะรู้ได้ไงว่าเมื่อไรที่แสงส่องมา

ความสว่างจ้า.... คือสิ่งที่ปรารถนาสูงสุดในชีวี

.........

ข้าไม่เข้าใจนิทานเรื่องนี้เลย...

เพราะฉะนั้น

บอกข้าที

ข้าจะทำยังไงดี

ถึงจะรู้ว่าแสงของชายในม่านราตรี....................................

สำคัญสำหรับเขาเพียงใด

------------- คนไม่รู้จักแสงอาทิตย์---------------------