- เจ้าเป็นใครข้าไม่รู้จัก
เจ้ามาพำนัก ณ ที่นี้หรือที่ไหน
เจ้านี่เจ้าเป็นใคร
ข้ารู้จักเจ้าไหม... ท่าจะไม่นะ...ความจริง

- ไอ้สัดสารเลวชาติชั่ว
มึงทำเป็นกลัวตัวมึงอยู่ได้
กูอยู่กับมึงแต่เกิดจนตาย
อย่ามาพูดว่าทำไมกูอยู่กับมึง

- ....อย่าเล่นตลกแบบนี้
มันไม่ดีนะรู้ไหมสหาย
เจ้าเป็นข้าข้าเป็นเจ้า? พูดแล้วขำจะตาย
มีหรือจะเป็นไปได้? ในเมื่อเราต่างกัน

- ฮะเหอเหย อ้ายควายเอ๊ย อ่อนหัด
มึงก็สารพัดจะบอกกับกูคนนี้
หลายครั้งครามึงก็เรียกหากูทุกที
ให้ด่าคนโน้นคนนี้ ไม่มีใครนอกจากกู

- ข้าไม่เคยด่าผู้ใด
ไม่เคยแม้จะมีใจดูหมิ่นเขา
เกียรติอัศวินข้ายึดถือมานานเนา
อย่าเลยเจ้า อย่ามาใส่ความกัน

- ตลกตายเตี่ยไอ้เหี้ยถ่อย
มึงเพิ่งจะปล่อยกูไปทำร้าย
คนๆหนึ่งซึ่งมึงเรียกว่าเจ้านาย
กูด่ามันแล้วเสียกระจาย เหี้ยสัดสันดาน

- หุบปากของเจ้าเจ้าปากพล่อย
ข้ามิเคยปล่อยให้เจ้าครอบงำข้า
ข้ามีปณิธานเนิ่นนานมา
สั่งสมข้ามกาลเวลาเป็นอัศวินที่ดี

- ทูเรศ พูดแล้วอยากสำลัก
กูเบื่อนักคนอย่างมึงคนนี้
กูบอกไปแล้ว นายมึงจะไปตายไหน ก็ไปเสียที
กูเบื่อนายที่แสนดี เข้าใจไหม ไพร่สารเลว

- คำก็หยาบสองคำก็ไร้มารยาท
คนอุบาทว์เลวชาติอย่างเจ้านี่หนา
ต้องซัดซ้ำด้วยหอก ให้ออกไปนอกสายตา
นึกอย่างไรจึ่งกล้า ล่วงเกินเจ้านาย

- นายเนยอะไรกูไม่สน
ถ้ากูทุกข์ทนก็มิใช่คนๆเดียวเสียให้ได้
กูไม่สุข ก็อย่าหวังสุข หนาเจ้านาย
นอกจากจะฆ่ากูตาย กูจะตามจองเวร

- ไม่จริง เจ้าไม่ใช่ตัวข้า
ข้าไม่สารพันวาจาหยาบคายเช่นนี้แน่
ข้าภักดีต่อนายไม่เสื่อมคลายไม่เปลี่ยนแปร
จะให้ข้าดับดิ้นแด ก็ไม่มีวันด่าเจ้านาย

- ความจริงคือความจริงไอ้หมาน้อย
มึงมันคนถ่อยสถุลเหลือหลาย
ดีชั่วไม่สถิตทั่วใจและกาย
บาปและบุญไม่ระคายหัวใจมึง

เพื่อตนเองมึงน่ะทำทุกอย่าง
ด่ากระทั่งสตรี แน่ล่ะซีมึงไม่เคยสน
กระทบกระแทกใจนาย หวังทำลายให้ไม่เหลือคน
ไม่เคยสนว่าใจเขาจะเป็นเยี่ยงไร

- ......................นี่เจ้าพูดจริงน่ะหรือ
หากตัวตนหนึ่งข้าคือคนไม่มีศาสนา
ไม่เกรงบุญบาป ใจหยาบไร้เมตตา
ทำทุกอย่างเพื่อไขว่คว้าหาทางของตน

เหยียบย่ำดวงแก้วใส
ที่เจ้านายเปรอปรน
ทรยศบุคคล
ผู้เลี้ยงดูตนจนใหญ่มา

พ่อแม่ไม่มีในที่นี่แล้ว
อย่าหวังเลยว่าดวงแก้วพระธรรมจะนำใจได้
คนหยาบช้า ที่แท้ข้าสมควรตาย
ไหนหรืออัศวินคู่กายผู้ทรนง

- จริงแท้แน่นอนมึงเอ๋ย
- ถ้าเช่นนั้นอย่าหวังเลยว่าเจ้าจะได้
-จะทำไมในเมื่อข้าอยู่ในกาย
- งั้นจงไปตายเสียให้ไกล

- ละอายใจตนเอง...
ในคืนที่เจ้านายคว้างเคว้งในกระแสกาฬสินธุ์ใหญ่
กลับผลักให้จม ซ้ำเติมให้ล้มตายไป
ละอายใจ ละอายใจ .....ไม่มีใดจะเปรย

โปรดอภัยเถิดนายของข้า
เมื่อวิญญาณ์ถูกครอบงำด้วยอำนาจชั่วฉล
มิอาจรู้ได้ว่าสิ่งใดให้มาดล
เปลี่ยนข้าเป็นคนละคนกับอัศวิน

หากมันมาข้ามิอาจต้านทานได้
ด้วยว่าใจมันก็ใจข้า
แต่เมื่อใดที่ข้าอยู่ข้างนายทุกเวลา
เมื่อนั้นจะไม่มีคำว่า "ทรยศ" ในวนพจน์แห่งอัศวิน....