ไม่เคยรู้เลยว่าความรักจะเจ็บปวดถึงเพียงนี้
กับวันที่ทุกอย่างจบลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ
หมดอาลัยตายอยากในสายใยที่ลาลับ
หมดความหวังกับความรักที่ไม่มีวันกลับคืนมา

เฝ้าถามฟ้าดินซ้ำๆด้วยคำเก่าๆ
ว่าทำไมเราต้องมาลงเอยกันที่ตรงนี้
คนที่เคยเรียกกันว่าคู่หู คู่ขาวดำ คู่ทำดี
กลายเป็นเถ้าธุลีในเศษเสี้ยวเดียวแห่งความทรงจำ

วันที่สิ้นสุดทุกสิ่งทุกอย่าง
วันที่เชือกฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น
เมื่อวานก่อนได้ยินเสียงพูดคุยหยอกล้อกัน
เพียงข้ามคืนวันแม้แต่ติดต่อกันก็ไม่มีอีกเลย

ชะตากรรมเราร่วมทำไว้
คือเหตุผลที่ทำให้เราสองต้องสิ้นสุดลงตรงนี้
เจ้าเสียเพื่อน ข้าเสียคนรัก เจ็บนักเหลือจะชำระเพียงข้ามปี
หม่นหมองเหลือเกินในบัดนี้ ทุกสิ่งไม่มีอะไรสดใสอีกเลย

วันนี้ที่ไม่มีเจ้าและข้าในสารบบ
ข้านั่งทวนทบเรื่องราวต่างๆรอบกายอยู่ซ้ำๆ
แต่อาทิตย์ที่สว่างไสว ก็กลายเป็นสีมืดดำ
วันนี้เป็นวันที่ข้าไม่รู้จะทำอะไรจริงๆ

นั่งและนอน นอนและร้องไห้
ไม่มีแก่ใจจะทำอะไรแม้กระทั่งกินข้าว
ภารกิจทุกอย่างละทิ้งไว้ในม่านเงา
รอบกายมีเพียงความเศร้าที่ต้องสูญเสียเจ้าไป

เพราะไม่รู้ว่าวันหนึ่งวันใดในวันข้างหน้า
จะมีโอกาสได้พบพาหรือก็หาไม่
สัจจะวาจาปฏิญญาต่อหน้าพระพุทธอุทัย
จึ่งต้องกัดฟันทนฝืนใจอำลาเจ้าไปตลอดกาล

ที่ตรงนี้ที่เคยมีความทรงจำเก่าๆ
มีค่าเทียมเท่าน้ำตาที่ไหลแทบเป็นสายเลือดนี้
จากมหานครไปเพื่อไกลเจ้าคนดี
เพื่อลืมเลือนทุกสิ่งที่มี
ให้ข้านี้ลืมเจ้าได้ ชั่วนิจนิรันดร์

........

(คิดถึงเจ้าเหลือเกิน เพื่อนรัก)